Aklımdaki fikirleri, anlık ve sonu gelmeyen gülüşleri, heyecanlarımı, kaygılarımı ve hiç tükenmeyen ümitlerimi paylaşmayı severim. Sevginin, iyi niyetin ve insanın içindeki dönüşüm gücüne inanırım. Biliyorum ki bu hayatta yalnız değiliz. Anlattıkça anlaşılabilir, dinledikçe birbirimize temas edebiliriz. Bazen zorlanır, bazen eksilir, bazen yeniden başlarız. Hayatı hem hataları hem ışıltısı, hem eksikleri hem sürprizleriyle yaşarız. Benim mesleki niyetim; insanın mükemmel olmak zorunda...

Varoluşsal gerçekliği, doğmanın ve ölmenin ritmini uzun zamandır keşifteyim. Baba ve ölüm kelimelerinin bir araya gelmesiyle yaşam kucağıma aniden bıraktı mevzusunu. Babam ilk defa ölmüştü ve ne yapacağım hakkında en ufak fikrim yoktu. Geriye dönüp baktığımda şok, belirsizlik, ümitsizlik, çaresizlik, öfke ve en son yas duygularının içinden geçtiğimi görüyorum. Ve hala yas içindeyim. ‘Babam öldü’ cümlesiyle üç senedir yakınlaşıp uzaklaşıyorum ve yaşam serüvenimin tam ortasında hala ‘yas’...

Geleni, iyi ve kötü ayrımı yapmadan deneyimlemek ve gözlemlemektir. Ancak başımıza gelen her şeye “iyi ki” diyebilecek olgunluğa geldiğimizde, sadece “iyi” olarak tanımladığımız şeylerin başımıza geldiğini düşünmeye başlarız. Ya da tam tersi… Oysa kabul etmeliyiz ki başımıza her zaman bir şeyler gelecektir. İtiraz etmek ve karşı çıkmak yerine gözlem yapmayı öğrenmek, süreci besler ve büyütür. “Dünya üç günlük” düşüncesiyle hareket ettiğimizde, yalnızca sınırlı deneyimler yaşar ve dar döngüler...